Voor moederdag heb ik een startpistool gekregen, dus we konden aan de slag om Marre van haar schotangst af te helpen. Wie schetst mijn verbazing toen ze vanmorgen in de polder geen spoortje van angst vertoonde..... zelfs niet toen ik vlakbij een schot loste! Marre's gespannen blik was louter gericht op de dummie; wanneer ging ik die nou eindelijk eens werpen! Haar staart bleef de hele tijd heerlijk kwispelen. Blijkbaar heeft haar angst niet zozeer met de knal zelf te maken, maar is die meer situatiegebonden. Ik ga het succes van vanochtend in ieder geval lekker uitbouwen.
Dit komt helemaal goed!
|
|