Logboek

Hier vind je het logboek over de (eigen)aardigheden in het dagelijkse leven met onze Friese Stabijs.

Niet voor herhaling vatbaar

De dames mochten een apport uit dichte dekking uitvoeren op een nieuwe plek aan de waterkant, met heel veel begroeiing dus. Nou, dat heb ik geweten en dat doen we echt niet meer op die plek! Allebei zaten ze he-le-maal onder de klittebolletjes; staart, broek, kraag, oksels ... ben ruim 2,5 uur bezig geweest om de zooi eruit te krijgen.

de klittebolletjes zaten werkelijk overal

Ze hebben die dingen dagelijks in de vacht, maar dan doorgaans slechts enkele tientallen.

het zorgde voor flinke klitten

Niet gemakkelijk om uit die staart te halen, het klitte behoorlijk.

meer dan duizend

Dit zijn er meer dan duizend. Niet voor herhaling vatbaar dus!

Juffertje ongeduld

Vakantie op Terschelling en de honden hadden feest. Toet was bloedfanatiek als het op apporteren uit zee aankomt, maar dan moet die dummy natuurlijk wel eerst gegooid worden. Zie dat spanningspootje, het trillen van opwinding en het (letterlijk) trappelen van ongeduld!

Onvermoeibaar trotseerde ze de hoogste golven om de dummy te pakken te krijgen.

Schapenkiller

Toet vierde haar eerste Kerstmis bij ons. Ze liet de kerstboom gelukkig ongemoeid, maar de kerststal had haar bijzondere belangstelling. Regelmatig hoorde ik gerommel en geschraap in het stalletje onder de kerstboom. Als ik riep, kwam ze met een onschuldig gezicht en een rug vol sneeuw weer tevoorschijn smiley whistle. Op kerstochtend vond ik het hooi verspreid door de kamer terug en alle herders en wijzen waren omgekukeld, verder geen schade, kindje Jezus lag er nog vredig bij.

Maar toen ik vandaag de kerstspullen opruimde, bleek Toet toch niet zo engelachtig; er is een schaapje verdwenen ... nergens meer te vinden. Heeft er een brute moord en slachtpartij plaatsgevonden door Toet de schapenkiller? We zullen het wel nooit weten.
Arm schaap ...

Hond met een missie

Toet was bij haar vorige baasje altijd enige-hond en hier zijn ze met zijn tweeën. Toet moet daar duidelijk nog een beetje aan wennen. Het gezelschap is natuurlijk hartstikke leuk maar soms betekent het ook gewoon Keiharde Concurrentie! Ineens is er nog een ander in de running als het baasje een knuffel uitdeelt of in de keuken wat op de grond laat vallen. Voor je het weet is je plekje ingenomen of het lekkers voor je neus weggekaapt. Je zou zomaar eens iets kunnen missen als je niet op tijd bent ... dus maakt Toet van als-de-kippen-erbij-zijn een wel érg gevleugelde uitdrukking: ze vlíegt (bijna letterlijk) naar me toe als er iets te halen valt, en ze vliegt (letterlijk) geregeld uit de bocht als ze daarbij een hoek om moet. Nog een aandachtspuntje in de opvoeding, zeg maar wink

Het bontst maakt ze het 's morgens vroeg, als manlief gaat werken en de honden soms naar boven mogen. Ik draai me dan nog eens lekker om in mijn bed en de dames mogen erbij om nog een paar genoeglijke uurtjes door te pitten. wink Heerlijk! Genieten met een grote G.

Toet lijkt echter te denken dat het bed niet groot genoeg is voor ons allemaal, want ze moet en zal als eerste boven zijn. Dat begint al als manlief de huiskamerdeur tracht open te maken, als het even kan wurmt Toet zich er piepend en jankend doorheen, om daarna met een donderend geraas de trap op te stormen. Het klinkt alsof ze een serieuze poging doet al haar botten te breken, ik hou mijn hart af en toe vast.

Vanmorgen misrekende ze zich bij het naar boven denderen, en stortte ze met zo mogelijk nog meer geraas weer naar beneden. Ik had niet eens de tijd om in een flits allerlei gedachtes door me heen te laten gaan. Voor ik goed en wel kon schrikken stormde madam alweer de trap op, met evenveel herrie en geweld als voorheen. Niks geleerd dus! In de bocht naar het bed ging ze nog eens onderuit wink. Maar toen kon ze zich toch met een grote sprong tegen me aan laten vallen en een superblije lebber over mijn gezicht geven, om daarna met een diepe zucht en een intens tevreden blik haar ogen te sluiten.
"Zo!" Leek ze te denken. "Missie volbracht!" wink

Jaloers

Ken je dat? Dat het gras bij de buurvrouw altijd groener lijkt te zijn?
Hier gaat dat ongeveer zo: Meiske en Toet krijgen ieder een bot. Daar gaan ze fanatiek aan liggen kluiven, maar wel met een schuin en uiterst alert oog naar de ander. Dat bot zou immers eens lekkerder kunnen zijn, en ja, stél dat ze het ding onbeheerd achterlaten, je weet maar nooit!

Na een half uurtje loeren en halfslachtige pogingen het andere bot bij de eigen collectie te voegen, ben ik het meestal beu. Zuchtend ruil ik de botjes dan om. Kennelijk klopt dat groener-gras-idee, want daarna liggen ze steevast allebei volkómen tevreden te kluiven, zonder de ander nog een blik waardig te keuren ...

Die andere kluif is altijd lekkerder