Logboek

Hier vind je het logboek over de (eigen)aardigheden in het dagelijkse leven met onze Friese Stabijs.

Jaloers

Ken je dat? Dat het gras bij de buurvrouw altijd groener lijkt te zijn?
Hier gaat dat ongeveer zo: Meiske en Toet krijgen ieder een bot. Daar gaan ze fanatiek aan liggen kluiven, maar wel met een schuin en uiterst alert oog naar de ander. Dat bot zou immers eens lekkerder kunnen zijn, en ja, stél dat ze het ding onbeheerd achterlaten, je weet maar nooit!

Na een half uurtje loeren en halfslachtige pogingen het andere bot bij de eigen collectie te voegen, ben ik het meestal beu. Zuchtend ruil ik de botjes dan om. Kennelijk klopt dat groener-gras-idee, want daarna liggen ze steevast allebei volkómen tevreden te kluiven, zonder de ander nog een blik waardig te keuren ...

Die andere kluif is altijd lekkerder

Doet ze anders nóóit

Op de wandeling liepen we op met een jonge Hovawart-teef, bijna 2x zo groot als de Stabijtjes. Mickie heeft daar een paar weken geleden mot mee gehad want de dame vond dat ze Mickie mocht domineren en daar was Mickie het niet mee eens, dus vlogen ze elkaar aan en Mickie verloor vanwege haar formaat. In stevige hondentaal werden de verhoudingen bepaald. Geen schade, alleen een paar blauwe plekken en een gedeukt ego voor Mickie.
Marre en Meiske hebben zich gedurende die schermutseling geheel afzijdig gehouden en het Mickie alleen uit laten zoeken.

Deze keer koos de Hovawart Meiske uit om uit te dagen. Meiske had daar geen zin in en toonde zich onderdanig om haar af te wimpelen. De Hovawart hield echter aan en werd vervelend. Een paar keer ben ik ertussen gaan staan om de opdringerige teef te blokkeren, maar die wist me te omzeilen en begon vervolgens echt te klieren, tot grote ellende van een bij voorbaat jammerende Meiske. En toen gebeurde er iets wat ik nooit had verwacht: in een zwart-witte flits schoot Marre langs me heen en vloog de Hovawart aan ...

Marre die normaal altijd zo kalm en rustig is ... zo vreedzaam ... zó conflictvermijdend dat ik haar regelmatig een watje noem ... Marre die het Mickie de vorige keer helemaal alleen op liet knappen ... díe Marre vloog ineens krijsend als een viswijf in de haren van de Hovawart eek
Gevalletje doet-ze-anders-nooit!

Natuurlijk lag ze zó onderop, ze was geen partij voor de veel grotere teef. Ik heb ze van elkaar afgeplukt (ook hier geen schade) en we hebben de wandeling samen vervolgd, met een chagrijnig loerende Marre die grommend haar lip optilde als de Hovawart te dicht in de buurt van háár dochter kwam.

Kennelijk blijft de moederlijke beschermingsdrang bij honden langer aanwezig dan ik gedacht had.

Alles komt in drieën

IJzeren hondjes heb ik, mankeren nooit iets, maar soms gebeurt er iets en dan komt ook alles in drieën roll

Gistermiddag bij het uitlaten sprong Meiske nogal ongelukkig over een sloot en kwam verkeerd terecht. Ze liep nog een paar passen in een rare houding en ging toen liggen, ze stond nog enkele keren moeilijk op, maar ging iedere keer weer liggen. Foute boel, dacht ik meteen. Ik liet haar bij me komen, zwaar mankend aan alle kanten, maar ik kon niet determineren waar de pijn zat. Er kwam overigens geen geluid over haar lippen. Het is dat ik had gezien dat ze zo verkeerd tegen de slootrand smakte. Aan haar kop te zien had het net zo goed zware jeuk kunnen zijn die haar moeilijk deed lopen.
Ik heb haar even laten liggen en gemasseerd, 5 minuten later liep ze weer alsof er niets gebeurd was. Toch maar een paar dagen rustig aan doen, dacht ik.

Gisteravond kwam Marre ineens de mand niet meer fatsoenlijk uit; heel stijf voor en achter, en met gekromde rug. Ze had duidelijk veel last van iets, maar van wat? Ik kon niet achterhalen waar het precies vandaan kwam. Ook geen rare dingen gedaan die dag. Ze is héél voorzichtig stappend mee uit geweest voor de laatste wandeling. Vanmorgen nog steeds hetzelfde beeld. Of ze pijn heeft, weet ik niet, ze laat daar niets van merken. Het zouden ook gewoon erg stijve spieren kunnen zijn. Met de wandeling werd ze íets losser, maar nu harkt ze weer met stijve poten door de kamer en beweegt zo min mogelijk.

Daarstraks met de wandeling ging Mickie in het weiland pijnlijk door haar voorbeen; een jankje, gevolgd door mank lopen. Waarschijnlijk een verrekte spier.

Met Mickie zal het zo'n vaart niet lopen. Meiske lijkt nergens meer last van te hebben (ongelooflijk, na zo'n smak). Over Marre maak ik me wel zorgen, het zou iets in de rug kunnen zijn. Ze krijgt een paar dagen rust. Als het vrijdag niet beter gaat, gaan we naar de dierenarts.

Naschrift 15 maart: Marre is gelukkig weer helemaal de oude. Geen idee wat het geweest is, maar nu rent, springt, klimt en danst ze weer als vanouds. Vanmorgen lag ze genietend van de zon op haar rug in het gras te rollen, terwijl ze speels naar haar staart hapte. Een beter bewijs dat het goed gaat met een hond is er niet!

Het drama met de muis in 2 bedrijven

Gisteren bij de grote uitlaatronde had Meiske een muis gevonden. Ze liep er trots mee rond te paraderen, en omdat hij er vers uitzag, liet ik haar maar begaan. Goed voor d'r buitdrift dacht ik. Toen we huiswaarts keerden liet ze de muis achter, iets waar ik geen enkel bezwaar tegen had. Ik wist toen nog niet dat we hem nog terug zouden zien ...

Vandaag liepen we hetzelfde stuk en op een gegeven moment raakte Marre ver achterop. Toen ik haar riep, bleef ze met een bezorgd gezicht ergens bij staan kijken, alsof we daar iets belangrijks waren vergeten waar zij nu bij waakte. Marre is nogal snel bezorgd over van-alles-en-nog-wat, maar ik wist op dat moment dat haar bezorgdheid de muis van gisteren gold. Ze had zich duidelijk over hem ontfermd.

muis apporterenIk riep nog een keer en zag haar toen in tweestrijd belanden. Marre kan van een mug een olifant maken en deze mug had blijkbaar mammoet-proporties: "wat te doen, wat te doen?" zag je haar bijna handenwringend denken. Mooi is die lichaamstaal ... geamuseerd sloeg ik haar gade en zag zo dat ze gedecideerd een besluit nam: de muis moest mee! Ze pakte hem voorzichtig op, kwam aarzelend naar me toe en legde hem behoedzaam voor mijn voeten.

Het werd onmiddelijk duidelijk dat een volle dag in de hete zon nou niet echt bevorderlijk was geweest voor de staat van het beestje confused. Ik had weinig trek om dat mee naar huis te krijgen, dus werd Muis met een sierlijke boog over de sloot gemikt. Aan Marre's geschokte gezicht zag ik dat ik doorlopen wel op mijn buik kon schrijven. Ze plonsde onverwijld het water in om Muis te gaan halen, en weer legde ze hem voor me neer alsof het een zeer kostbaar en kwetsbaar kleinood was. Agosh ...

Toch moest ik van dat vieze stinkding af, dus met een schijn-gooi-beweging liet ik de honden de ene kant op stuiven, terwijl ik Muis stiekem de andere kant op slingerde, nogmaals over de sloot whistle daar waren we mooi vanaf!
Maar Marre is ook een vasthoudend typje ...

Opsporing verzochtMickie en ik waren al 100 meter verder toen ze nog steeds met Meiske aan het zoeken was. Na 200 meter kwamen Marre en Meiske ons achterna, maar toen Meiske even later arriveerde, was Marre weer teruggegaan om de zoektocht naar háár Muis voort te zetten. Pas toen we na 300 meter een zijweg insloegen en uit zicht raakten, gaf ze het op en kwam ons achterna. Zwaar verongelijkt en zonder Muis.

Als het aan Marre ligt, komt er vanavond een oproep in "Opsporing verzocht" en ik wéét gewoon dat ze morgen opnieuw gaat zoeken.

Ik voel me bíjna schuldig ... lol angel

Meiskes debuut

19 september 2011

Gisteren was de Puppydag in Waalwijk, Meiske's eerste show en ze deed het heel verdienstelijk!

Er waren 120 pups ingeschreven van allerlei rassen in de leeftijd tot 1 jaar, die in een soort knock-out-systeem in 8 wedstrijdrondes werden teruggebracht tot 8 plaatsingen voor de finale. Meiske heeft het tot de halve finale geschopt, maar werd niet tot de laatste 8 gekozen.

Dat ze zover is gekomen is hartstikke leuk en mooi meegenomen want iedere ronde gaf extra ring-ervaring, maar het zegt niet zoveel over haar rastypische eigenschappen. Er waren namelijk geen keurmeesters met Stabij-ervaring. Het zegt wel dat ze qua bouw niet slecht in elkaar steekt en dat ze zich aardig presenteerde, en daar ben ik uiteraard heel blij mee cool

Maar het belangrijkste was toch dat het een prachtig positieve kennismaking met showen was voor Meiske, en daar deed ik het voor. Ze weet nu dat keurmeesters leuk zijn en dat je die heerlijk af kunt lebberen, dat de omroepinstallatie (waar erg veel gebruik van werd gemaakt) totaal niets is om je druk over te maken, dat het geblaf van zoveel honden niks voorstelt en dat een poosje mooi stilstaan altijd iets leuks of lekkers oplevert.

Het was een lange dag, maar enorm leerzaam voor Meiske, ze heeft het prima gedaan en vond het allemaal best lollig. Tot aan de laatste ronde deed ze opgewekt en vrolijk mee in de ring. Kortom een gouden eerste show-ervaring!

Meiskes eerste show

In de eerste ronde werden we als 1e geplaatst

en ze deed het heel leuk!

Met dank aan Bertha voor de foto's.