Logboek

Hier vind je het logboek over de (eigen)aardigheden in het dagelijkse leven met onze Friese Stabijs.

Voor het eerst

2 april 2010

... zijn de dames hier samen loops, dat is nog niet eerder gebeurd. Mickie is vandaag loops geworden. Normaal heeft ze een cyclus van 8 à 9 maanden en Marre een cyclus van doorgaans 7 à 8 maanden. Ze hebben het al vijf jaar zó weten te plannen dat de loopsheid van de één altijd precies tussen de twee loopsheden van de ander in viel. Die arme buurreu stond dus steevast 4x per jaar een paar weken tegen de heg te zingen, nu kan dat een keertje minder wink

Ik ben benieuwd of Mickie nu wel zorgneigingen bij de pups van Marre krijgt (vooropgesteld dat alles lukt), de vorige keer moest ze er niet veel van hebben. Het lijkt me wel erg leuk als ze straks een beetje mee wil moederen.

Tante Mickie... cool

Laag pitje

11 maart 2010

Niet zo veel te melden de afgelopen maanden. De training van de hondjes staat momenteel op een erg laag pitje door andere bezigheden. Ik ben zelf namelijk met een training bezig en dat slokt grote hoeveelheden tijd. Na KK1 en KK2 ben ik nu bezig met de laatste loodjes van E&B (Exterieur & Beweging). Als je hier voor slaagt, mag je verder om raskeurmeester te worden. Ik heb lang getwijfeld of ik dat wel wil, maar nu dan toch besloten om er voor te gaan, mits ik slaag natuurlijk. Op 3 april is het examen. Ik ben benieuwd!

Dus nu zit ik dagelijks in de boeken en ben in de weekenden op shows te vinden om ervaring op te doen en mijn oog te trainen op o.a. schouder- en bekkenliggingen, verschillende soorten gangwerk en bone en bespiering. Mickie en Marre zijn hier helaas de dupe van, want geen tijd voor de hondenschool oops. Sinds Kerstmis zijn we pas één keer geweest... arme drommels. Door de week trainen we uiteraard wel, maar de dames vinden dat toch niet hetzelfde roll. Nog 3 weekjes geduld meiden, dan ben ik weer exclusief voor jullie wink

En verder wachten we dus met smart op de loopsheid van Marre, want dan... puppies! hart

Marre moet bevallen

6 april 2009

... of eigenlijk: ze wil bevallen. Half januari was ze loops en even rekenen leert dat het nu 9 weken later is: bevallingstijd!
De dame is schijnzwanger, compleet met onrust, opgezette melkklieren, het slepen met knuffels en Nesteldrang met een hoofdletter N. Onze tuin moet het ontgelden want bij Nesteldrang hoort een Nest en dus zijn we twee grote kuilen rijker. En een huiskamer vol zwart zand want er blijft nogal wat in haar vacht hangen als ze aan het werk is geweest.

er moeten nestjes gemaakt worden zowel binnen als buiten


Ook de mand wordt verbouwd tot kinderkamer. Strak en glad opgemaakt is niks ... het moet lekker rommelig en knus! Dus wordt het vetbed grondig omgeploegd tot het helemaal naar Marres zin is, voor ze zich met een diepe zucht in een hoekje opkrult.

de mand wordt grondig verbouwd

Nog even meisje, dan is het weer voorbij wink
Volgende keer mag je echt!

Competitie 2009 van start

8 maart 2009

Gisteren was de eerste competitiewedstrijd apporteersport van het seizoen. Hoewel ik niet meer zo veel train als vroeger en we beslist wat slordigheidspuntjes hebben laten vallen, liet Mickie toch de concurrentie (11 stuks) weer achter zich. Een heel mooi C-diploma met 98 punten en de eerste plaats.

Wat blijft dat wijffie bloedfanatiek zeg! Zó mooi om te zien hoe ze helemaal opleeft als ze aan het werk mag. Honderd procent alert, lijfje zo strak als een veer, soms zelfs trillend van spanning, totaal gericht op de dummy die in de verte wordt opgegooid. En als ik het apportcommando geef, zweer ik dat ik luchtdrukverplaatsing voel, zó pijlsnel schiet ze er dan vandoor! Kortom: we genieten beiden enórm cool

Ludduvuddu

14 februari 2009

Valentijnsdag is de dag van de liefde, maar dit is het trieste verhaal van een gebroken hart...

Als Mickie en Marre loops zijn, gaan we extra vaak de polder in omdat daar weinig reuen lopen en de dames dus zonder problemen los kunnen. Om daar te komen, moeten we wel langs een boerderij met een grote buitenren die direkt aan de weg grenst. In die ren zit een Boomerachtige reu die ons nooit zo opviel omdat hij zich eigenlijk nooit liet horen, totdat ..

Marre is niet zo van de hupserige en aandacht vangen van leuke reuen. De heren worden doorgaans stelselmatig genegeerd en kunnen zelfs een snauw krijgen als ze haar persoonlijke privacy-cirkel binnenkomen, het woord bitch lijkt voor haar uitgevonden. Máár... de afgelopen weken was ze loops en dán ligt de zaak uiteraard anders ...

Zo kon het dus gebeuren dat er in enkele weken tijd een heuse liefde opbloeide tussen de Boomer en Marre. Het begon met steelse blikken in het voorbijgaan en neuzen die hoog in de lucht geurtjes opsnuffelden. Dat ging over in verliefd staren, zachtjes piepen achter het hek iedere keer dat we voorbij kwamen en een Marre die daarop meer en meer achterstevoren aan de riem hing. Tot ze in haar hoogloopse dagen kwam, toen gingen alle remmingen eraf!

Smachtende blikken, piepen, wulpse huppels, uitdagende bewegingen, springen tegen het hek, trekken aan de riem en janken als we weer verder liepen ... de jongelui waren sta-pel-verliefd! Op zeker moment, los en ver in de polder, zag Marre haar kans schoon. Ze keerde op haar schreden en stoof weer terug naar haar loverboy. Commando's hoorde ze niet meer, liefde maakt niet alleen blind maar ook nog doof.

Uitzinnig van vreugde, met alleen oog voor elkaar, dansten en zongen de tortelduifjes hun liefdesduet, ieder aan hun eigen zijde van het hek. De wereld om zich heen vergetend in een allesverzengende liefde hart. En toen was daar ineens die wrede baas die hen ruw onderbrak en de dame zonder enig mededogen gebonden aan een riem wegvoerde van haar geliefde, die met een gebroken hart spontaan in een huilen uitbrak waar menige wolf jaloers op kan zijn ...

Arme Boomer sad! Marre is inmiddels weer loops-af en teruggekeerd naar haar ongeïnteresseerde houding ten opzichte van het andere geslacht. De liefde was wat haar betreft van korte duur en ze keurt hem inmiddels geen blik meer waardig. De Boomer echter, blijft onverminderd zijn eeuwige liefde betuigen, piept, jankt en springt als hij zijn aanbedene in de verte ontwaart en heft nog steeds een hartverscheurend gehuil aan als zijn uitverkorene stoïcijns om de hoek verdwijnt.
Liefde is wreed, zelfs op Valentijnsdag ...