Logboek

Hier vind je het logboek over de (eigen)aardigheden in het dagelijkse leven met onze Friese Stabijs.

Lieveheersbeestje is geen snoepje

25 april 2006

Zoonlief kwam tussen de middag uit school, begroette enthousiast de hondjes en klopte ondertussen een lieveheersbeestje uit zijn haar. Hij wilde hem van de grond pakken om buiten te zetten, maar Marre dacht blijkbaar dat het iets lekkers was dat aan haar neus voorbij dreigde te gaan. HAP, zei ze dus vliegensvlug ...

Weet je wat lieveheersbeestjes doen als ze in het nauw komen?

Ik wist al dat dat stinkt, maar we mogen rustig concluderen dat het ook vies smaakt! Tjonge, wat zat Marre gekke bekken te trekken, het schuim stond haar op de lippen, en maar tuffen en proberen die smaak weer weg te werken ...

Zou ze er iets van geleerd hebben?

Lente heeft ook nadelen

19 april 2006

Eindelijk wordt het weer langzaam warmer, heerlijk! Groeizaam weer, alles schiet uit, prachtig! Maar ineens hebben die interessant ruikende bermen, waar je als hond zo zalig doorheen kunt struinen, een frisgroen, hoogpolig tapijt gekregen van ... jonge brandnetels! Wéét je hoe erg dat jeukt aan je voetzolen!?! Mickie is helemaal hyper, loopt ongedurig te drentelen door de kamer en stopt iedere paar meter om te pogen het marmoleum uit te graven om vervolgens uitgebreid aan haar voetzolen te gaan likken, waarna het hele tafereel zich weer herhaalt. Uit ervaring weet ik dat dit nog wel een uurtje zo door kan gaan. Arme Mickie ...

De lente heeft ook z'n nadelen.

De natuur

12 april 2006

De natuur geeft en de natuur neemt ...
Daarnet kwamen we langs de plek waar we de duif gisteren achterlieten. Natuurlijk ging Marre er meteen kijken en ik was benieuwd wat ze zou doen. Niks dus, want van het duiffie restte niets anders dan wat veren.

De één zijn dood ...

Duif is dood

11 april 2006

Marre heeft een duif geapporteerd! We vonden er een tijdens het uitlaten: een mooi exemplaar dat prachtig strak in zijn veren stak, maar wel zijn staart miste en ook behoorlijk dood was. Zo'n buitenkansje laten we niet liggen natuurlijk.

Mickie mocht hem eerst een paar keer apporteren om Marre een beetje jaloers te maken. Dat bleek prima te werken want na wat aarzeling pakte Marre hem netjes op en kwam hem bij me brengen. Ze wierp hem voor mijn voeten en tufte vervolgens een hoop veertjes uit. Natuurlijk bouwden we even een enthousiast feestje en daarna herhaalde ze het kunstje met blijdschap nog een keer.

Ik vond het toen wel genoeg en legde de duif onder een struik om onze wandeling te hervatten. Maar Marre was helemaal niet van plan om haar nieuwe speeltje zomaar achter te laten. Even later liep ze weer naast me met het dooie duiffie in haar bek, tufte het ding trots voor mijn voeten en werkte weer wat veertjes tussen haar tanden uit. Nog maar een keer blij aanpakken dan en hem wat verder weg mikken. Nou, dát was een leuk spelletje! Ik heb Marre echt even bij me moeten houden, anders zou ze het beest het liefst mee naar huis hebben genomen ...

Komt wel goed met die veerwildtraining!

Druk, druk, druk

9 april 2006

Druk weekend gehad, en dat ben ik dus niet gewend ... poehee!

Zaterdag was er een diplomadag apporteersport in Alphen a/d Rijn, dat betekende om half 7 opstaan om daar op tijd aanwezig te zijn. Mickie en Marre deden mee, dus ik mocht lekker aanpoten. Het ging niet verschrikkelijk goed, maar al met al ben ik toch heel tevreden.

Van de 11 honden die voor de C waren ingeschreven heeft er maar eentje dat ook werkelijk gehaald. Bottleneck was de dirigeerproef. We zagen wel wat er gebeurde: er scharrelde een molletje (notabene!) op een paar meter afstand van het stoppunt in het rond. Het apport kwam vaak wel binnen, maar met teveel commando's die dus bij dat molletje gespendeerd waren. Typerend: de hond die het wél haalde was een Duitse Herder ... het feit dat de rest jachthonden waren met behoorlijk jachtinstinct werkte op dat moment dus in ons nadeel. Mickie ging naar huis met 'slechts' een B-diploma van 80 (uit 80) punten. Voor het apport over water had ze een 7 en voor apporteren vanuit linie een 8. Ik ga dus echt niet klagen.

Voor Marre was het haar eerste wedstrijd en alles was erg nieuw en ook wel eng. Het hielp niet dat ze sinds kort angst voor het schot heeft gekregen. We hebben sindsdien alweer grote vooruitgang geboekt, maar zaterdag speelde die schotschuwheid haar nog te veel parten. Bij het markeerapport werd een schot gelost, ik vond het heel erg knap van Marre dat ze dat apport toch in één streep ging halen! Dat ze het daarna niet bij mij bracht, maar er regelrecht mee naar Mickie liep kon me niet meer deren. Daarmee kreeg ze van de keurmeester een 0, maar voor mij heeft ze een 10 verdiend!

Ze had een 8 voor het aangelijnd en los volgen, een 8 voor het komen op bevel met verleiding, een 8 voor het houden van de aangewezen plaats en voor de rest allemaal nullen. Geen diploma dus voor Marre, maar wel veel ervaringen en een stevige training rijker. We komen er wel!

Vandaag mocht ik weer om half 7 mijn bed uit om met Marre in Heino aan te treden voor een jachttraining die door de NVSW werd georganiseerd. Bekende gezichten bij de leiding. We hebben hard gewerkt en het was erg leuk en leerzaam, maar ook best vermoeiend! Niet in de laatste plaats voor de hondjes, Marre is gevloerd, die moet ik straks echt wakker porren voor de laatste plasronde. Ik voel het zelf trouwens ook wel, neem nog een bel wijn en dan nok ik af naar mijn bedje.